[ الحديث 1008 في قول الله تعالى يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً ] و فيه أيضا : في ذلك الكتاب و الباب ، عن أبي بصير قال : قلت لأبي عبد اللّه عليه السّلام يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً . قال عليه السّلام هو الذنب الّذي لا يعود فيه أبدا ، قلت : و أيّنا لم يعد ؟ فقال عليه السّلام : يا أبا محمّد ! إنّ اللّه يحبّ من عباده المفتّن التوّاب . [ الحديث 1009 ذنوب المؤمن إذا تاب منها مغفورة له ] و فيه أيضا : في ذلك الكتاب و الباب : عن محمّد بن مسلم ، عن أبي جعفر عليه السّلام قال : يا محمّد بن مسلم ، ذنوب المؤمن إذا تاب منها مغفورة له ، فليعمل المؤمن لما يستأنف بعد التوبة و المغفرة ، أما و اللّه إنّها ليست إلّا لأهل الايمان ، قلت : فان عاد بعد التوبة و الإستغفار من الذّنوب و عاد في التّوبة ، فقال : يا محمّد بن مسلم ، أترى العبد المؤمن يندم على ذنبه و يستغفر منه و يتوب ثمّ لا يقبل اللّه توبته ؟ قلت : فإنّه

--> ( 1 ) 1008 - و نيز در همان كتاب و باب : از ابى بصير روايت شده كه به حضرت صادق ( ع ) عرض كردم ( مقصود از توبهء نصوح كه خداوند در اين آيه به آن امر فرموده چيست ؟ ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً ( اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد از نافرمانى و گناهان دست برداريد و بطاعت و فرمانبردارى خداوند بازگرديد بازگشتن خالصانه و حتمى ) حضرت فرمود : ( مقصود از توبهء نصوح ) آن توبه و بازگشتن از گناهى است كه هرگز ديگر به آن گناه برنگردد ( راوى گويد ) عرض كردم كدام يك از ما برگشت بگناه نكرده ( و نميكند ) پس حضرت فرمود : اى ابا محمد ، همانا خداوند از بندگان خود كسى را دوست ميدارد كه بگناهان آزمايش شده و بسيار توبه و بازگشت‌كننده باشد . ( 2 ) 1009 - و نيز در همان كتاب و باب : از محمد بن مسلم از حضرت باقر ( ع ) روايت شده كه فرمود : اى محمد بن مسلم ، گناهان كسى كه داراى ايمان است هر گاه از آنها توبه نمايد آمرزيده شده است ( يعنى خداوند توبهء مؤمن را مىپذيرد و گناهانش را مىآمرزد ) پس شخصى كه داراى ايمان است در آنچه پس از توبه و آمرزش گناهان از سر ميگيرد بايد بكوشد ( پس از توبه در انجام دادن واجبات و طاعات و پرهيز از گناهان بايد كوشا باشد و مراقبت نمايد ) آگاه باش به خدا سوگند كه آن ( قبول توبه و آمرزش گناهان ) نباشد جز براى اهل ايمان ( راوى گويد ) عرض كردم : پس اگر بعد از توبه و طلب آمرزش از براى گناهان ، بنافرمانى و گناهكارى بازگردد و در توبه و بازگشتن از گناه اخير هم نيز عود و بازگشت نمايد ( آيا توبهء او را خداوند قبول ميفرمايد ؟ ) پس حضرت فرمود : اى محمد بن مسلم ، آيا چنين عقيده دارى كه بنده‌اى كه داراى ايمان است از گناهش پشيمان شود و ( از خداوند ) براى آن گناه طلب آمرزش نمايد و توبه كند سپس خداوند توبهء او را قبول نفرمايد ؟ ( راوى گويد ) عرض كردم همانا او اين عمل را چند بار تكرار